تا کی باید بسازم و خراب کنم ... سوختنش به کنار

تا کی باید خمار باشم ... نعشه ی سر بزیربودنش به کنار 

تا کی باید جور نداشتن رو بکشم ... آب و دونش به کنار

تا کی باید جوار خار پشت باشم... گل و بلبل صحرابه کنار

تاکی بایدتنها قدم بزنم ...دست تودست داشتن به کنار

سربهزیر و پابه پای تو بودن هنر نیست ,, نداشتنت دنیایی داره

گاهی تریاک گاهی شهدشیرین دیگه کار ساز نیست 

درمان آخرین درد سوختنه 

می ترسم از سوزش سرمای تابستان 

می ترسم از هیاهوی سربه گریبان خودم

گاهی گلوله ی آتشم .گاهی خاموش همچو سنگ

غوغایی است درونم موندم باخودم چه کنم . نی بسوزانم؟