من این شب زنده داری، دوست دارم                         پریشان روزگاری ،دوست دارم

به شهر من ،زمن بیگانه تر نیست                            همین دور از دیاری ،دوست دارم

بیابان را ،که خلوتگاه انس است                              چو اهوی فراری دوست دارم

بپای خویشتن برخاستن را                                     بدون ،دستیاری دوست دارم

نظر بازم ،زهر گلشن گلی را                                 چو مرغان بهاری ،دوست دارم

تراهم با همه نامهربانی                                        عزیزم ،آری آری ،دوست دارم

بامید وصالت زنده ماندم                                        من این چشم انتظاری ،دوست دارم

بدامانت چو آویزم به مستی                                    ز خود بی اختیاری ،دوست دارم

برای دیدنت ،رخصت نخواهم                                 من این بی بندوباری ،دوست دارم

نمیگیرم به یک جا یکدم آرام                                  چو طوفان ،بیقراری دوست دارم