مادر پیر مرا نکته ای زیبا گفت، از بد دنیا گفت

گفت : کاووس مشو که به عیبت خیزند   گر شوی شعله ی شمع زیر پایت خیزند

گفت پروانه مشو که به سرگردانی،           لای انگشت کتاب سالها می مانی

نه زمین باش و نه خاک که تورا خار کند       وانگهی ذهن تورا پر ز مردار کند

آسمان باش که خلق به نگاهت بخرند        و ز پی دیدن تو سر به بالا ببرند