چه قدر فاصله اینجاست بین آدمها           

                        چه قدر عاطفه تنهاست بین آدمها

کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد     

                           و او هنوز شکوفاست بین آدمها

کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد           

                           تب غرور چه بالاست بین آدمها

و از صدای شکستن کسی نمی شکند             

                          چه قدر سردی و غوغاست بین آدمها

میان کوچه دل ها فقط زمستانست                     

                          هجوم ممتد سرماست بین آدمها

ز مهربانی دل ها دگر سراغی نیست                

                           چه قدر قحطی رویاست بین آدمها

کسی به نیست دل ها دعا نمی خواند                 

                        غروب زمزمه پیداست بین آدمها

و حال آینه را کس نمی پرسد                   

                      همیشه غرق مداراست بین آدمها

غریب گشتن احساس درد سنگینی ست          

                    و زندگی چه غم افزاست بین آدمها