بیان نامردایهاست اینهائی که من گویم                      

                      همان بهتر بهر جمعی رسم کمتر سخن گویم

شب و روزم بسوز و ساز عمر بی امان طی شد       

                        گهی از ساختن نالم ،گهی از سوختن گویم

خدا را مهلتی ای باغبان تازین قفس گاهی        

                           برون آرم سر و حالی بمرغان چمن گویم

مرا در بیستون بر خاک بسپارید تا شبها           

                            غم بی همزبانی را برای کوهکن گویم

بگویم عاشقم ،بی همدمم،دیوانه ام ،مستم          

                        نمیدانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته من هم ،نشانی آور ای قاصد         

                      که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو میآئی به بالینم ،ولی آندم که در خاکم        

                      خوش امد گویمت اما ،در آغوش کفن گویم

نسیم خاک کوی تو ،بوی بهار میدهد             

                             شکوفه زار روی تو ،بوی بهار میدهد

چو دسته های سنبل ،کنار هم فتاده ای      

                              بر روی شانه موی تو بوی بهار میدهد

چو برگ یاس نورسی ،که دیده چشم من بسی        

                                  سپیدی گلوی تو، بوی بهار میدهد

تو ای بنفشه موی من ،بیا شبی بکوی من          

                              که صبح کتمجوی تو ، بوی بهار میدهد

چه نرگسی !چه سوسنی !چه سبزه ای! چه گلشنی!    

                                 همیشه رنگ و بوی تو بوی بهار میدهد

تو ای کبوتر حرم ،ترانه های صبحدم                

                       بخوان که های و هوی تو ، بوی بهار میدهد

برای من که جز خزان ،ندیده ام در این جهان      

                            بهشت آرزوی تو ، بوی بهار میدهد