کنار  پنجره ایستاده ام و چشم های اشک آلود و مشتاقم را به لب های کبود مشرق

دوخته ام و ساقه ی نازک صبح را می نگرم که دمادم در برابر چشمان آرزو مند و بی

تابم  می روید و دلم همچون پرنده ای که اوای آشنایش را می شنود؛ بی قرار, خود را به

قفس می زند و من با دودست قفس را می فشرم تا نگهش دارم ...الی...

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید        قفس برده به باغی و دلم شاد کنید

///         ///        ///                                   ///          ///                ///

    برای کشتن پرنده ای نیازی به شکستن گردنش نیست

پر هایش را که بچینی .......