من به درماندگی صخره و سنگ


                   من به آوارگی ابر و نسیم


                               من به سرگشتگی آهوی دشت


                                                من به تنهایی خود میمانم!


من در این شب که بلند است به اندازه ی حسرت زدگی


               گیسوان تو به یادم آید.


                 من در این شب که بلند است به اندازه ی حسرت زدگی


                                شعر چشمان تورا میخوانم.